Antidotum.

Nie mów
o czym
myślisz
powiedz
co czujesz
może wtedy
znajdziemy
antidotum
na
niemiłość.

Słowem

Dotknij mnie

słowem

rankiem

czulsze są

słowa

niż dłonie

kochaj

dniem

powszednim

wyznaj

miłość

chwilą

kubkiem

gorącej

herbaty.

Wernisaż.

wiosna

potrafi 

wybujać

wieńcem

kwiatów

znikąd

pędzlem

mistrza

efektem

płótna

zaistnieć

wernisaż

ach

wernisaż

Prawdyczytanie

przejrzeć się

zachwycić

wypięknieć

w oczach

miłości.



 

Przedburze...

Słyszysz?

Co?

Jak to co?

…

Jak dudni.

Dudni?

Cisza

.

.

.

Głucha

Cisza.

Konkursy, lubę to :)

Spójrzcie na okładkę powieści I że ci nie odpuszczę i napiszcie w kilku-góra kilkunastu zdaniach, jaka historia związana z przedstawioną panną młodą przychodzi Wam na myśl. Możecie bawić, wzruszać i co tylko chcecie  To może być Wasza historia, albo dzieło Waszej wyobraźni
Jeśli macie ochotę zaproście do zabawy znajomych i udostępnijcie. Będzie mi bardzo bardzo miło
Wygrywają - uwaga - aż trzy wypowiedzi a nagrodą jest oczywiście książka
Rozwiążmy konkurs okładkowy
Wspaniałe odpowiedzi, trudno dokonać wyboru
Książki otrzymują:

Ewa Maja Maćkowiak







 


Sławka siedziała na parkanie, zmieniała wysokie bladoróżowe szpileczki na wygodne tenisówki, od czasu do czasu wycierając łzy, które leciały na rozchodzone pepegi, pomimo zakazu, powtarzanego w myślach – „Nie będę płakać, nie będę płakać”. Kapały i już. Dobrze, że zdążyła je złapać zanim orszak weselny zaczął jej poszukiwać.
– „Co robić, co ja mam teraz zrobić?” – krążyło po głowie pytanie, kiedy usłyszała znajome głosy.
– Boże kochany, Jurek, sprawdź na górze w pokoju i na strychu, ja zajrzę do drewutni, to znaczy do jej warsztatu. Przecież do diaska musi gdzieś być, nie rozpłynęła się jak … Sławka odezwij się. Córciu! – nawoływała matka.
Sławka wstrzymała oddech, skuliła się, pomimo tego, że zza wysokiego płotu nie mogli je dostrzec. Nie chciała widzieć nikogo. Chciała zostać sama i jedyne, czego teraz pragnęła, to właśnie się rozpłynąć. Pstryknąć, zniknąć niczym bańka mydlana.
– „Jak mogłam być tak bezgranicznie głupia” –karciła się w myślach –„Jak mogłam być tak naiwna i łatwowierna”? – łajała się bezlitośnie.
Zerwała z trawnika mlecz i wyrywając płatki wyliczała w myślach: – Kocha... lubi... szanuje... nie chce... nie dba... żartuje... w myśli... w mowie... w sercu... na ślubnym kobiercu… Kocha... lubi... szanuje... nie chce... nie dba... żartuje... w myśli... w mowie... w sercu... na ślubnym kobiercu... – zaśmiała się , a w tym śmiechu można było odczytać nutkę goryczy.
– Taaaa, na ślubnym kobieeercuuu… – wypowiedziała na głos i wtedy coś w niej pękło. Podjęła decyzję, skoro on dopuścił się zdrady przed ślubem, ona nie będzie mu dłużna. Już nie. Wstała, wzięła głęboki oddech i dokończyła – Więc przyrzekam „kochany” i zapamiętaj …… I że ci nie odpuszczę! Tak mi dopomóż Panie Boże wszechmogący w Trójcy Jedyny i wszyscy święci. Amen! – wysłała obietnicę w niebo. – „Już ci ją wszyscy świeci niebawem przekażą, a poznasz po znakach na ziemi i niebie, zdrajco ”, – dodała tym razem w myślach. Podniosła bladoróżowe ślubne szpilki i ruszyła w stronę domu.

złotousta...

wyplata z alfabetu
czeki bez pokrycia
linie papilarne
ust
pustosłowia          
deklaracje niczym
autoportrety
wirują
rzucone na wiatr
wianki
kwieciste
słowa
słowa
słowa
spadają na scenę
życia
autografy
magiczne wersety
rozsypane
pojedyncze
cyrografy
oblepione sloganami
uprażone na miodzie
pustosłowia
z dodatkiem dziegciu
wielkie słowa
beztroska gra
teatr
przedstawienie trwa

zaprzedać duszę
złotomową
jakże to tak
złotousta
wypalać piętno
pustosłowiem
oszpecić
jakże to
tak...